Stos

Stos

W sercu wsi, głuchy dzwon, zguba zła, chciwość kusi

Żądza krwi, żądza władzy, wnet zaklaszczą w dłonie

Cień szaleństwa, weźmie ją, ogień wznosi się ku niebu

Tak jak miłość, płonie stos, delikatna dłoń,

nie ugasi go!!!

Saga wciąż, żywa tak, w pieśniach zimna jak kra lodu

Kres jej bliski, skwierczy włos, biała suknia płonie ogniem Dziewki, której minął czas, bezpowrotnie zgasła moc

Z kości pył, sukni strzęp, jak dmuchawiec uniósł wiatr

Milknie dzwon, ludzi sznur stoi jak posągów tłum

Gaśnie stos, młoda twarz, więcej słońca już nie ujrzy

W ciszy ogień, zabrał stąd, a legenda żywa wciąż