Zapomniałem Żyć

Zapomniałem Żyć

Zapomniałem żyć. Uniosłem brew, pod nosem krew przetarłem. 

Chce mi się pić. Nie, nic nie jest źle. 

W zasadzie wiem już czego chcę i nie zatrzymam się.

Mam swój gniew, dam mu jeść, dam powąchać słabość i niech rośnie.

Czuwa w nocy i w dzień. 

A gdy wyczuje strach, zaszczuć go, zapędzić w kąt bo najprościej zrobić ten sam błąd.

Zapamiętać i nie zapomnieć kim być, jak żyć, przestać śnić

I jak trudno jest oprzytomnieć, sobą być.

Już nie patrzę wstecz na złote góry, jakieś bzdury, dawny o życiu skecz.

Nie, nie cofnę się i nie zatańczę jak zagrają. Nie zatrzymają mnie.

Mam swój gniew, dam mu jeść, dam powąchać słabość i niech rośnie.

Czuwa w nocy i w dzień. 

A gdy wyczuje strach, zaszczuć go, zapędzić w kąt bo najprościej zrobić ten sam błąd.

A gdy stanie się tak, że zapomnę, że poniosę klęskę, wiem, że tam na dnie, tam bez światła to jest dobre miejsce by podnieść głowę, spojrzeć w górę i wyciągnąć ręce. Bo ty nie popełniasz nigdy błędów, to największy życia błąd.